8 grudnia 2025 r. odbyła się obszerna debata poświęcona adhortacji apostolskiej Dilexi te, nowemu dokumentowi Kościoła dotyczącym troski o ubogich, sprawiedliwości społecznej i zaangażowania chrześcijan w życie publiczne. Spotkanie poprowadziła red. Magdalena Orańska z Wydawnictwa TUM, a udział w nim wzięli Paweł Trawka i Piotr Sutowicz, którzy wspólnie analizowali treść adhortacji oraz jej znaczenie dla współczesnych wspólnot.
Kontynuacja nauczania papieża Franciszka
Na początku paneliści podkreślili, że Dilexite jest kontynuacją i rozwinięciem nauczania papieża Franciszka, szczególnie jego idei „Kościoła ubogich” oraz ustanowionego przez niego Światowego Dnia Ubogich. Dokument nie rozpoczyna nowego etapu nauczania, lecz twórczo rozwija intuicje poprzedniego pontyfikatu, odpowiadając na pytanie, jak dziś rozumieć obowiązek troski o najsłabszych.
Adhortacja napisana jest w sposób przystępny, narracyjny i komunikatywny, dzięki czemu – jak podkreślali uczestnicy – może być czytana „jak opowieść”, a nie jedynie jako teologiczny traktat. Taki styl czyni ją wartościowym punktem odniesienia dla osób pracujących w duszpasterstwie i działalności charytatywnej.
Bogate fundamenty biblijne i historyczne
W dyskusji zwrócono uwagę na mocne zakorzenienie Dilexi te w Biblii i tradycji Kościoła. Adhortacja przypomina, że troska o ubogich była obecna od samego początku chrześcijaństwa, począwszy od działalności Jezusa i Apostołów, przez nauczanie Ojców Kościoła, aż po współczesnych świętych, takich jak św. Albert Chmielowski, Oscar Romero czy Matka Teresa z Kalkuty.
Dokument przypomina również o tradycyjnej teologicznej wrażliwości na grzechy wyrządzane osobom biednym i wykluczonym, a także o licznych przykładach świętych, dla których pomoc ubogim była drogą do świętości.
Społeczny wymiar adhortacji
Dilexi te to nie tylko zachęta do indywidualnej jałmużny, lecz także mocny głos w sprawach społecznych i ekonomicznych. Paneliści podkreślili, że dokument wpisuje się w długą tradycję katolickiej nauki społecznej od Rerum Novarum Leona XIII po encykliki ostatnich papieży. Krytykuje systemy gospodarcze promujące absolutyzację rynku, przypominając, że ekonomia powinna służyć człowiekowi, a nie odwrotnie.
Adhortacja szeroko omawia także zjawisko wykluczenia społecznego, które nie ogranicza się do biedy materialnej, ale obejmuje utratę praw, wpływu na życie publiczne i godności.
Wezwanie do działania na wielu poziomach
Ważną częścią debaty była dyskusja nad praktycznymi wskazówkami adhortacji. Dokument wzywa do działania na trzech uzupełniających się poziomach:
- Indywidualnym – wrażliwe i odpowiedzialne spotkanie z ubogim człowiekiem, z poszanowaniem jego godności i realnych potrzeb.
- Wspólnotowym – tworzenie w parafiach i lokalnych środowiskach kultury solidarności, w której naturalne jest reagowanie na potrzeby sąsiadów i współparafian.
- Instytucjonalnym – angażowanie się w zmiany strukturalne, zabieranie głosu w obronie skrzywdzonych oraz praca na rzecz bardziej sprawiedliwych systemów społecznych.
Uczestnicy podkreślili, że Kościół jest powołany nie tylko do niesienia bezpośredniej pomocy, ale również do demaskowania niesprawiedliwości i budowania kultur, w których każdy człowiek może żyć godnie.
Zakończenie: troska o ubogich w centrum misji Kościoła
Debata zakończyła się refleksją, że Dilexi te przypomina o fundamentalnej prawdzie: troska o ubogich i zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości są „żarliwym centrum” misji Kościoła. Modlitwa, działalność charytatywna i praca nad przemianą struktur społecznych nie powinny być sobie przeciwstawiane – przeciwnie, tworzą razem integralną postawę chrześcijańską.
Spotkanie prowadzone przez red. Magdalenę Orańską ukazało, że adhortacja może stać się ważnym narzędziem formacji i inspiracją dla wspólnot, które pragną odpowiadać na współczesne wyzwania związane z ubóstwem, wykluczeniem i niesprawiedliwością.